از یزد تا نجف
ایشان در سال 1301 در روستای مزرعه آخوند از توابع یزد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در وطن اصلی خود گذراند و تا 16 سالگی در آنجا به کشاورزی مشغول بود. با مردم زحمتکش و مستضعف جامعه نشست و برخواست داشت و با کمبودها و دردهایشان آشنا بود و در حد توان و استطاعت، یاریدهنده و مرهم زخمهای روحی و روانی آنان بود.
سپس به قم عزیمت کرد و دروس علوم اسلامی را در آنجا فراگرفته، برای ادامه تحصیل به نجف عازم شد. او حدود هشت سال نزد عالمانی همچون «آیت الله خوئی»، «آیت الله حکیم» و «آیت الله هاشمی شاهرودی» به فراگیری فقه و اصول همت گماشت و دروس خارج را از استادان بزرگ فرا گرفت. با توشه ای عظیم برای تبلیغ به تهران بازگشت. وی در دوران سربازی، شبها محرمانه به سخنرانی دعوت میشد و وعظ و خطابه را از آن موقع آغاز نمود.
ذاکر امام حسین(ع)
وی فردی مومن و متقی بود و اکثر اوقات با وضو بود و به خواندن کلام مجید و گفتن ذکر اشتغال داشت. بسیار مهماندوست، مردم دار و خوش خلق بود. همواره اهل نماز شب و شب زنده داری بود و علاقه زیادی به اهل بیت(ع) و به خصوص امام حسین(ع) داشت و همواره خود را خدمتگذار و ذاکر جدش حسین بن علی(ع) میدانست. مراسم روضه به صورت هفتگی در منزلش برگزار می شد و در دهه آخر ماه صفر نیز مراسم مفصلی در سوگ امام حسین(رع) برگزار می کرد.
در مسجد خرقانی
در سال 1330 امام جماعت مسجد خرقانی واقع در خیابان بهار شد و چون مسجد خرقانی قدیمی بود، آن را کاملا بازسازی نموده و تا آخر عمر، در همانجا به اقامه نماز جماعت پرداخت.
وی در مبارزه علیه طاغوت نیز پیشگام بود و مردم را برای شرکت در راهپیمایی ها ترغیب می نمود. خودش نیز در اجتماعات و راهپیمایی های انقلاب، لباس شهادت به تن میکرد و دوشادوش مردم و در کنار آیت الله طالقانی دیده می شد. ایشان در سال 1345 دستگیر و راهی زندان شد و بعد از آزادی نیز، از تلاش برای مبارزه دست برنداشت تا اینکه درسال 56 دوباره به دست ساواک زندانی شد.
اولین شرکت تعاونی
ایشان همواره نسبت به نیازمندان و افراد بی بضاعت حساس بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شرکت تعاونی مسجد خرقانی را تاسیس نمود که از نخستین شرکتهای تعاونی مساجد بود. وی همچنین سالهای زیادی، روحانی و سرپرست کاروان حج بود. عدهای از خانواده های بی بضاعت و جنگ زده را تحت سرپرستی خود گرفته، به امور آنها رسیدگی می کرد، تا اینکه بعد از چندین سال مبارزه و افشاگری علیه ضدانقلاب، سرانجام در ساعت پنج و نیم بامداد روز نهم شهریور 1360 در نزدیکی منزل خود به دست منافقین کوردل به رگبار بسته شد و به مقام رفیع شهادت نائل گردید تا به دیدار معبود بشتابد.