مسئلة تبری یا دشمنی با دشمنان از مسلمات اعتقادی و عملی ماست و ادلة فراوانی بر اثبات آن وجود دارد. در روایتی از قول امام صادق چنین آمده که شخصی به ایشان عرض کرد: «إِنَّ فُلَاناً یُوَالِیکُمْ إِلَّا أَنَّهُ یَضْعُفُ عَنِ الْبَرَاءَةِ مِنْ عَدُوِّکُم» شخصی هست که در طریق ولایت شماست، ولی در برائت از دشمنان شما ضعیف است. امام صادق فرمودند: «هَیْهَاتَ کَذَبَ مَنِ ادَّعَى مَحَبَّتَنَا وَ لَمْ یَتَبَرَّأْ مِنْ عَدُوِّنَا» (همان) کسی که ادعای محبت ما را داشته باشد و از دشمن ما برائت نجوید، در ادعای خود دچار کذب شده است. هم چنین امام رضا کمال دین را در برائت از دشمنان دین خدا دانسته اند. (مجلسی، 1403: 27، 58)
در ارتباط با مسئلة برائت از دشمن، آنچه در درجة اول اهمیت قرار دارد، شناخت دشمن است. قرآن کریم پیش از آن که به انسان دستور دهد که شیطان را دشمن خود بگیرد و با او به مثابة یک دشمن برخورد کند،برای دیدن ادامه مقاله کلیک نمایید....